Hebreeuwse namen en hun betekenis 20 april

Num 13:16 Dit zijn de namen der mannen, die Mozes uitzond om het land te verspieden; en Mozes noemde Hosea, de zoon van Nun, Jozua.

Dit heb ik nooit geweten, kennelijk heb ik er altijd overheen gelezen. Mozes verandert de naam van Hosea in Jozua! Waarom deed Mozes dat? Wat betekende dat voor Jozua? En wat heeft dit te maken met onze Heer, Jezus?

Op 20 april ben ik onder andere op de bovenstaande vragen ingaan. Ik wil op deze avond naar een aantal aspecten kijken m.b.t. Hebreeuwse namen, hun betekenis en het belang van die betekenis. Waarom heet Samuel bijvoorbeeld Samuel? En waaraan dachten de ouders van Debora toen ze haar die naam gaven? Waarom eindigen zoveel namen met –el of -ia? Gabriel, Michael, Daniel, nehemia, jeremia? Moeten we hier iets mee of niet? Zegt het iets over de persoon zelf? Wat zegt het nog meer?

Het zegt in ieder geval vaak wat over God! En dat is leuk om te ontdekken. De mensen die die namen gaven wilden er iets mee uit drukken. Het verhaal achter die namen is een verhaal op zich. Soms gaat het om een wens voor het kind, soms een gevolg van iets, soms is de naam zelfs profetisch. Samen met u wil ik op zoek gaan naar die verhalen. En hopelijk heeft dat bij u dezelfde uitwerking als bij mij. Verwondering en bewondering voor Zijn grootheid en de grootheid van Zijn Naam!

 Audio opname 20 april

Video opname 20 april deel 1

Video opname 20 april deel 2

 

Hieronder de presentatie

 

 

 

 

 

 

…een belangrijke les..

….daar stond Kaleb dan, op het midden van de dag in de brandende zon. Hij had dorst, net als iedereen. Al dagen hadden ze in de woestijn gelopen, in de brandende zon, zonder een druppel water. De dieren hadden geen drinken meer, de kinderen hadden dorst en Kaleb zijn tong voelde aan als een leren lap. In Egypte hadden ze maar naar de Nijl hoeven lopen en ze hadden water in overvloed. Altijd, zomer, winter, dat maakte niet uit. Maar hier? Eén en al ellende. 

Kaleb vond dat eigenlijk ook wel, maar aan de andere kant. God had steeds gedaan zoals Mozes gezegd had. De plagen, het goud wat ze mee hadden gekregen. De zee was uit elkaar gegaan. Ze hadden manna te eten gekregen. Steeds had Mozes God aangeroepen en steeds had God ze gegeven wat ze nodig hadden. En nu stonden ze bij deze enorme rots, midden in de woestijn. Wat zou er gebeuren? 

We weten allemaal wat er gebeurde. Mozes sloeg met zijn staf op de rots en er kwam water uit. En het volk en het vee hadden weer genoeg te drinken. Moet je eens bedenken hoeveel water dat moet zijn geweest voor een volk van 2 miljoen mensen met hun vee? En er was genoeg, meer dan genoeg!!!

Paulus geeft in de eerste Korinthebrief, hoofdstuk 10, aan wat dit voor ons betekent. Hij vertelt dat het volk uit een geestelijke rots dronk. De rots die de Christus is.

Laat nu Jezus zelf ook vertellen dat Hij de bron van levend water is( Joh 4:14).

Dat iedereen die van deze bron drinkt nooit meer dorst krijgt.

Kaleb en het volk kregen na verloop van tijd weer dorst. Dat lees je verderop in Exodus. Ook daar was trouwens weer een rots bij betrokken.

Ik vond het mooi toen ik ging beseffen dat het bij mij net zo werkt. Ik dwaal door de woestijn. Op weg naar datgene waar God mij naartoe leidt. Ik heb geen idee welke kant het opgaat. Of het door een wildernis gaat of door een moeras. Of er mooie vergezichten zijn of afgronden. Ik weet alleen dat ik me af en toe mag laven aan de bron. Aan de bron van levend water. Aan het levend water dat Zijn Zoon mij geeft. Die rots waar ik op mag bouwen en waar ik me aan mag laven.
Het is Hij, Christus Jezus, DE ROTS die met ons meegaat en mij voorziet van dat wat ik nodig heb, iedere dag opnieuw!  

Ben je benieuwd hoe die rots, destijds bij Kaleb eruit heeft gezien, klik dan op de onderstaande link, 4:22 min

De echte berg sinai