Bedenkingen

13 bedenkingen bij de bedelingenleer

 

Al vanaf mijn geboorte kom ik bij dezelfde gemeente. Ik ben opgegroeid met het woord wat daar gesproken werd. Toen ik jong was, was het vooral zondagsschool, maar later veranderde dat. De boodschap van verzoening en genade deed zijn intree. Er veranderde veel, onder andere deed de schriftindeling zijn intrede en het feit dat God een redder was van alle mensen werd gesproken. Vooral dat laatste maakt me blij, dat geeft voor mij aan dat God een rechtvaardig God is, die niet loslaat wat Zijn Hand begon. Nu niet en nooit niet.

Gevolg van het feit dat ik al heel mijn leven in deze gemeente zit, is dat ik ook heel mijn leven heb geleerd hoe ik de schrift zo uit moet leggen zodat de boodschap van genade en verzoening maximaal klinkt. Zoals je in een eerdere blog kunt lezen was dit geen probleem, zolang ik gewoon de antwoorden gaf die me geleerd waren. Het probleem kwam toen ik zelf ging kijken wat er stond. 

Hieronder een lijst van teksten waar je eens over na zou moeten denken: 

1.       Er is mij geleerd dat wij het evangelie van Paulus spreken en volgen. Buiten het feit dat Paulus het slechts een enkele keer over zijn evangelie heeft wijst Paulus dit zelf ook van de hand in 1 Kor 1:12. Heel duidelijk geeft hij hier aan dat niet Paulus voor ons gekruisigd is maar Christus.  En dat wij dus van Christus zijn.

2.       In 1 thes 4:16 spreekt Paulus over de opname van de gemeente. Mij is geleerd dat de brieven aan de thessalonisencen de eerste brieven van Paulus waren. Dit was nog in de tijd dat Paulus zowel het koninkrijk aanbood aan Israël als dat hij de boodschap aan de heidenen aanbood. Als dit zo is dan wil dit dus zeggen dat ook de mensen met de koninkrijksboodschap uit Israël de opname verkondigd hebben gekregen. Met andere woorden beide partijen, Israël en de heidenen,  zullen de Heer in de lucht tegemoet gaan. Er zal dan een splitsing gemaakt moeten worden in de lucht met mensen die weer terugkeren naar de aarde en mensen die naar de hemelse gewesten gaan. Dit is een gang van zake die ik verder nergens in de schrift kan terugvinden. Maar het dateren van deze brief met deze boodschap in de tijd dat Paulus nog naar beide kampen ging impliceert dat wel.

3.       In 1 thes 5 schrijft Paulus over de komst des heren en over het feit dat ons die niet zal overvallen als een dief in de nacht. De vraag is waarom hij dit doet? De leer volgend is de opname voor de verdrukking en maken wij de dag des Heren niet mee. Waarom dan schrijven dat hij ons niet zal overvallen? Ik zie daar de logica niet van.

4.       2 thes 1:5 hier schrijft Paulus dat door verdrukking en vervolging is gebleken dat ze het koninkrijk waardig zijn. In de brief daarvoor sprak hij van de opname. Bij de opname hoort volgens de uitleg de bediening in de hemelse gewesten, hoe kan er dan sprake zijn van het koninkrijk.

5.       In Gal 2:11-14 lezen we hoe Paulus Petrus aanspreekt op zijn gedrag. Hoe kan Paulus Petrus aanspreken op zijn gedrag als Petrus een andere boodschap heeft? Paulus zet er zelfs nog bij in vers 14 "maar toen ik zag dat zij niet de rechte weg bewandelden naar de waarheid van het evangelie". Petrus en Paulus zaten dus kennelijk op één lijn! Anders had Paulus nooit Petrus aan kunnen spreken op zijn gedrag. Ik kan mijn islamitische buurman ook niet aanspreken op mijn waarden en normen.

6.       In Hand 28:31 lezen we dat Paulus, nadat de joden redetwistend heen waren gegaan, bleef in Rome, predikende het Koninkrijk Gods, en onderricht gevende aangaande de Here Jezus Christus met alle vrijmoedigheid, zonder enige belemmering.

Hoe kan dit als mij geleerd wordt dat met het schipbreuk lijden op de kust van Malta ook het evangelie van het koninkrijk schipbreuk lijdt? Hier staan dezelfde woorden als waar het mee begint in handelingen. Jezus verteld zijn discipelen 40 dagen lang over het koninkrijk Gods. Het lijkt me stug dat een schrijver in een brief met hetzelfde woord, twee verschillende dingen bedoeld. Om nog maar te zwijgen over het evangelie van diezelfde schrijver.

7.       Direct gerelateerd aan het bovenstaande is het feit dat altijd uitgelegd werd dat Jezus het 1000 jarig rijk verkondigde. Er werd een onderscheid gemaakt tussen Koninkrijk der hemelen en het koninkrijk Gods. Dit onderscheid lijkt me raar want dat suggereert dat Jezus de ene dag riep:” bekeert u want het koninkrijk Gods is nabij” en de andere dag:” bekeert  u want het koninkrijk der hemelen is nabij”. En dat hij dan ook nog verwachte dat de mensen het verschil wisten. Sprak Jezus eigenlijk wel over het 1000 jarig rijk? In mar 9:1 lees ik dat sommige de dood niet zullen smaken voordat het koninkrijk is aangebroken met kracht. Naar mijn weten zijn al zijn volgelingen dood en is het 1000 jarig rijk nog niet aangebroken.

8.       In efe 2:11-21   staat het volgende:

12 dat jullie, vóór die era¹⁾, zonder Christus, vervreemd waren van het burgerschap van ^°Israël en gasten van de verbonden van de belofte, geen verwachting hebbende en zonder God in de wereld. 13 Maar nu, in Christus, zijn jullie, die ooit veraf waren, dichtbij gekomen^* door het bloed van ^°Christus,……………..18 want door Hem hebben wij ^°beiden in één geest toegang tot de Vader 19 Daarom dan zijn jullie niet langer gasten en bijwoners, maar jullie zijn mede-burgers van de heiligen en huisgenoten van ^°God,  

Hoe kan je deze tekst anders lezen dan dat we eerst ver van Israël waren, zonder burgerschap en dat we nu door het bloed van Christus het burgerschap van Israël hebben? En dat we deel hebben aan de beloften die aan Israël gedaan zijn?

9.       Gal 1-13 Hier beschrijft Paulus hoe hij in zijn ijver de gemeente Gods vervolgt. Hoe is het dan mogelijk dat mensen in ons midden verkondigen dat de gemeente pas ontstond met de prediking van Paulus?

10.   1 kor 15:23 Christus als eersteling, vervolgens die van Christus zijn bij zijn komst en daarna het einde. Naar mijn idee mist hier een partij. Eerst Christus, dat is duidelijk, dan die van Christus zijn bij zijn komst, 1 thes 4:16, ook duidelijk dan de rechtvaardigen uit het volk en dan het einde? Nee, dat staat er niet. Als je gelooft in een opname voor de grote verdrukking dan staan deze opstandelingen niet in dit rijtje.

11.   Mat 5 Hoe kan deze tekst uitgelegd worden, als was het dat Jezus de wet zou hebben vervuld. Terwijl de najaarsfeesten hun vervulling nog moeten krijgen. Jezus heeft met zijn leven, sterven en opstaan en pinksteren de voorjaarsfeesten vervuld. Precies zoals ze in de Torah staan. Echter de najaarsfeesten zijn bij mijn weten nog niet vervuld. Dus dit gedeelte is nog niet vervuld. Hoe kunnen we dan zeggen dat de wet is vervuld?

12.   Rom 8:19 Want heel de schepping kijkt reikhalzend uit naar het openbaar worden van de zonen Gods. Hoe kunnen wij openbaar zijn voor heel de schepping als wij in de hemelse gewesten zijn? Ook zullen wij verschijnen in heerlijkheid met Hem, kol 3:4, maar waar dan? Dat is dan niet zichtbaar op aarde want we zijn immers in de hemelse gewesten???

13.   Het verschil tussen Messias, Christus Jezus en Jezus Christus. Er wordt onderscheidt gemaakt tussen deze termen. Messias is voor Israël, Christus Jezus slaat op de verhoogde Jezus en Jezus Christus op zijn aardse staat. Waar is dit op gebaseerd? Overal staat hetzelfde Griekse woord, wat gezalfde betekent. Het is m.i. heel raar dat wij een onderscheidt maken dat de Griekse tekst helemaal niet maakt.

Wat ik met deze opsomming van punten wil bereiken is dat mensen zelf na gaan denken. Zelf dingen op waarde schatten. Ik wil geen twijfel zaaien, maar wel aangeven waarom ik zelf ging twijfelen. Ik zou zeggen onderzoekt deze dingen zelf.

Maar dan wel op een juiste manier. Zet je bril van de bedelingenleer af en onderzoek de bovengenoemde plaatsen. Slechts op deze manier kun je kijken of de dingen waar ik aan twijfel, ook echt om aan te twijfelen zijn.

Dit alles niet om mijn gelijk te krijgen, maar om een beter begrip te krijgen van de schrift en uiteindelijk De Gezalfde, onze Heer, Yehoshua, beter te leren kennen.

Ontferming

Het kreeg voor mij een andere betekenis toen ik las over de genezing van de bezeten knaap, Lucas 9:37-43a. Een verhaal wat ik al een aantal keren in de zondagsschool heb verteld. Eigenlijk een standaard verhaal. Bezeten knaap komt bij Jezus. Jezus drijft de geest die de jongen beheerst uit en geneest hem. En Jezus geeft hem terug aan zijn vader. Een mooi verhaal, vooral als je leest dat het de discipelen vanwege hun ongeloof niet lukt om de geest uit te drijven.

Maar wat ik ontdekte, is dat het  ten diepste de vader van de jongen is, die ontferming vond bij de Jezus. In de andere evangeliën kun je lezen hoe het een zorg was voor deze vader. Van kinds af aan was de jongen bezeten geweest. Bedenk je het verdriet als hij zijn zoon op de grond gesmeten zag. De angst als hij in het water gestort werd. En dan is daar Jezus, Hij ontfermt zich over vader en zoon en geeft de zoon terug aan zijn vader. Bedenk je nu de vreugde van de vader. Zijn zoon weer gezond.

Jezus ontfermt zich en brengt vreugde in plaats van verdriet.

Voor mij was dit een eyeopener! Zou  Jezus dat ook voor mij willen doen? Zich over mij ontfermen? Voor mij was het altijd heel afstandelijk, zo van de Here is nabij, mooi gezegd, vooral als hij in de hemel is. Zou Hij meer zijn dan een Heer op afstand, zou Hij werkelijk al mijn wonden een plaatsje kunnen geven en omzetten in vreugde?Alles in perspectief zetten?

Dan denk ik aan de wereld om mij heen. Een wereld die langzaam aan het ontsporen is. Ik denk aan al het leed dat ik om mij heen zie. Kinderen die moeten werken, kinderen die honger hebben. Kinderen die misbruikt worden. Ouders met verdriet. Mensen die elkaar verminken en afslachten. Volken die uitgemoord worden. Het lijkt me zo zinloos! Zou Jezus zich ook over die mensen ontfermen?

Er was een sprankje hoop gezaaid na het lezen van het verhaal van de bezeten knaap. Er was misschien ontferming voor mij en al diegene met verdriet. Ik vond een mooie uitspraak in dat opzicht. Een andere vertaling van psalm 23. I.p.v. De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets, werd er vertaald "De Here is mijn herder, ik zal niet ontbreken!" 

Niemand zal ontbreken!   

Hij zal zich over iedereen ontfermen!

 

Oh, to feel Him, Neal Morse

Soms dan slaat een nummer zo de spijker op zijn kop! Dan vertelt zo’n nummer alles wat er te vertellen is. Voor mij was dat van de week het nummer: “Oh, to feel Him” van Neal Morse. Ik zat in de auto te luisteren naar zijn CD testimony II, waarop hij laat horen hoe zijn bekering in zijn werk ging, en wat voor verandering dit teweeg bracht in zijn leven. In het nummer: “Oh, to feel Him”bezingt hij het moment dat het kwartje valt. Het moment van de interne gewaarwording. 

Dit was voor mij zo herkenbaar. In de auto zittend dacht ik aan het moment dat ik die enorme liefde van Jezus voor mij ten volle bewust werd. Ik had een traan in mijn oog en een glimlach op mijn mond. Ik dankte Hem in de auto ervoor.   

Luister zelf maar. Hieronder staat de tekst zodat je kunt lezen wat hij zingt. Als je vragen hierover hebt, stel ze maar! Net als Neal wil ik er ook niet over zwijgen!

http://youtu.be/cChX_Dst-iU 

In the quiet solitude , I lift my heart up to the sky
To the mountains so high, My life is on the altar.
With music all around, His spirit enters my soul
Like nothing I've ever known, Like stillness on the water.

And I knew it was Him, I knew it was Jesus
The beauty of His love inside, Letting all my pain be crucified.
And I knew it was Him, I knew it was Jesus
There my heart was cleansed of sin, I can have the world,
But oh, to feel Him.

In a moment lost in time, My life in front of me lay.
From my birth to that day, I caught a glimpse of freedom
And there i stayed, while the people prayed, Until He came in at last.cm
I waved goodbye to my past, And walked into the kingdom.

And I knew it was Him, I knew it was Jesus
Like the wind you cannot see, I felt His spirit touching me
Oh, to feel Him, I knew this was Jesus.
Like the day of pentecost His love poured out to all the lost.
And oh to feel Him, Oh to feel Jesus
The power of His love inside, Letting all my pain be crucified.
Oh to feel Him, Oh to feel Jesus
There my heart was cleansed of sin, I can have the world
But oh, to feel Him.

Zie hoe Jezus daar loopt in Jeruzalem!

Zie je Hem lopen? Met dat kruis op zijn rug en die doornenkroon? Je kent het lied vast. Een geweldig lied, altijd mooi om te zingen. Vooral in het derde couplet waar je een toon hoger gaat zingen en zingt: “Hij is koning en God tot in eeuwigheid! Hij is Jezus de hoogste Heer”  

Maar sinds ik in Jeruzalem ben geweest kijk ik anders tegen dit lied aan. Ik heb daar gelopen op die straten. Ik heb op dezelfde stenen gestaan als Jezus. Ik heb dezelfde bergen gezien als Hij. Sinds die tijd ben ik ook anders tegen, mijn Heer, Jezus aan gaan kijken. Heb ik nog meer bewondering voor Hem. Voor datgene wat Hij gedaan heeft!

Heb je er wel eens bij stil gestaan wat daar gebeurde? Wie daar gekruisigd werd? Natuurlijk, zul je zeggen, dat was de Zoon van God. Maar denk eens verder, als er ooit iemand is geweest die zoiets niet verdiende dan is dat Jezus geweest.

Hij koos ervoor om mens te worden, om onder Zijn volk wonen. Hij ging rond, gaf onderwijs, genas de zieken, wekte doden op en sprak van liefde voor je naaste. Hij ontfermde zich over diegene die moe waren. Hij was zelf voortdurend bezig met Zijn naaste.

Hoe moet hij zich gevoeld hebben toen Hij verraden werd door diezelfde naaste? Wat zal er door Hem heen zijn gegaan. Nadat ze Hem eerst hadden binnengehaald als koning. En daarna ten onrechte opgepakt, veroordeeld en gekruisigd! Verraden door één van zijn vrienden, in de steek gelaten en verloochend door de rest. Bespot en gehoond door diegene waar Hij zich naar uit gestrekt had. Hoe zou jij je voelen? Zou je wild om je heen gaan slaan? Gaan schelden? Jezus deed dat allemaal niet! Jezus zei niks. Hij liet zich slaan en verdedigde zich niet. Hij genas nog iemand die hem gevangen kwam nemen. Zelfs vlak voordat Hij stierf vroeg Hij vergeving voor hun daden. Hij liet zich vernederen en doden voor mij, en voor jou! 

Nu roept Paulus ons in 1 kor 11:1 op om zijn navolger te worden, zoals hijzelf Jezus navolgt. Zou Paulus dan ook bedoelen dat we,  net als Jezus moeten reageren als we ten onrechte bejegend worden? Als mensen ons dingen in de schoenen schuiven die onterecht zijn? Ook al is het nog zo oneerlijk? Om als Jezus de minste te willen zijn?

Zou Paulus dat bedoelen? Wat denk jij?

(wordt vervolgd)

'vergeten' verdriet!

Rijdend door Frankrijk zie je ze continue. In ieder dorp, op ieder plein en in iedere kerk. Het zijn er zoveel dat je er achteloos aan voorbij rijdt. Ze vallen je niet eens meer op.
Toch kan ik het niet laten om iedere keer toch even te kijken. Even de namen tot je door te laten dringen. Even te kijken of er broers bij staan. De mannen, vaak nog jongens, een naam geven.  Stilstaan bij de monumenten waarop de namen van de gevallen genoemd zijn, om ze niet te vergeten.
Stilstaan bij het verdriet dat er geweest moet zijn. Het verdriet waar wij soms zo achteloos aan  voorbij gaan.
 
Ik werd hier keihard mee geconfronteerd op een moment dat ik het niet verwachte. We waren naar een kapel gelopen op een berg. Een klim van zo’n 2,5 kilometer, recht omhoog over oude uitgesleten trappen. De kapel is al een bedevaartsoort sinds de 5e eeuw, dat wilden we weleens zien. De weg er naar toe was prachtig. Het pad liep vlak langs een drooggevallen waterval. Waar over verteld werd dat de pelgrims vroeger onder de waterval door moesten. Ik zag het helemaal voor me.
Toen wij eindelijk bij de kapel aangekomen waren, waren  we uitgeput, het was namelijk rond de 38 graden in de zon, maar we werden beloond met een fantastisch uitzicht over het dorpje en het meer, Lac de st. Croix, dat in de verte lag. De kapel was een echte rooms katholieke kapel, gewijd aan de maagd Maria. Met alles erop en eraan. Altaar, Maria met Jezus, kruisweg, heiligen en bedankbordjes.
Eén van deze bordjes zag ik meteen, maar het drong niet direct tot me door. Op het bedankbord stond de volgende tekst:

"Une maman pour ses trois enfants revenus de la guerre!"

Misschien duurde het wat langer omdat het Frans is, maar toen ik het begreep raakte het me. Deze vrouw dankte Maria voor haar 3 kinderen die teruggekomen waren uit de oorlog. Ik was stil!
En nog steeds als ik het bordje zie, en de tekst lees, het tot me door laat dringen wordt ik stil. Deze vrouw heeft geleden vanwege haar 3 kinderen die weg waren naar een oorlog. Ik weet niet naar welke oorlog, of ze meer kinderen heeft dan deze drie. Waren het zoons? Of dochters? Wat was de rol van haar kinderen in de oorlog? Kwamen ze gewond terug uit de oorlog? Ik weet alleen dat al deze vragen door mijn hoofd schoten toen ik er stond met mijn eigen drie kinderen, en ik was stil!
Wat een angst moet deze vrouw gekend hebben, iedere dag en iedere nacht, om haar 3 kinderen. Maar ook wat een vreugde moet er geweest zijn toen de kinderen, de één na de ander, weer thuis kwamen. Ik was stil, maar ook blij voor deze moeder.
 
Terugrijdend naar onze camping passeerden we een aantal oorlogsmonumenten. Soms groot, soms klein, soms alleen een bordje op een muur. Langzaam groeide het besef hoeveel leed er moet zijn geweest in het verleden.
 
Lachend praten wij soms over de Fransen en hun “grande Guerre”. We zijn ons niet bewust tegen wat voor steen we onze fiets aanzetten. Misschien willen we het wel niet weten. Misschien is het ook maar beter dat we het niet weten. We zouden ons iedere keer weer herinneren dat er  1,4 miljoen franse, voornamelijk, mannen gestorven zijn. Alleen al in de eerste wereldoorlog. We zouden ons iedere keer realiseren dat 1 op de 15 mannen toen gestorven is. Theoretisch in iedere schoolklas 2 dus! En als je dan ook nog weet hoeveel oorlogen de Fransen hebben gevoerd in de laatste paar eeuwen, dan wordt je stil.
 
Gelukkig kunnen wij ook het land zien zoals het nu  is. We kunnen zien dat ‘la grande guerre’ een plek in de geschiedenis heeft gekregen. We hoeven ons dit niet iedere keer te realiseren.
Toch is het goed om momenten te hebben waarop we er bij stilstaan, juist omdat er onder de oppervlakte nog een hoop ‘vergeten’ verdriet is.
 
Ik heb dat soort momenten vaak. Ik kan niet voorbij zo’n monument lopen zonder er even bewust bij stil te hebben gestaan. Ik kan het niet helpen dat er dan ook altijd één  zinnetje door mijn hoofd gaat: ‘And the forests will echo with laughter”. Voor mij spreekt dit ene zinnetje van hoop. Over een tijd dat alles geheeld zal worden, wanneer alles een plek zal krijgen, ook dit ‘vergeten ’verdriet. Het spreekt van een tijd dat zelfs de bossen waar deze mannen gestorven zijn zullen echoën van vreugde.
 

Denk hier eens over na?

Wat maakt het verschil tussen een niet gelovige en een gelovige?
Heb je er over nagedacht? En wat is je antwoord?

• Zijn gedrag?
• Zijn woorden?
• Hij of zij danst niet?
• Hij is verantwoordelijk?
• Hij of zij gooit geen papiertjes op de grond?

Denk eens na over mijn antwoord!
Volgens mij zou het verschil moeten zijn dat een gelovige iemand is die zich bewust is dat er iemand voor hem gestorven is. Dat er iemand een weg is gegaan die zo diep ging dat zelfs Zijn Vader in de hemel Hem verliet. Dat die iemand dit deed uit liefde voor ons. Dat door het offer van die iemand wij genade mogen ontvangen. Dat door dit offer wij niet meer beschuldigbaar zijn. Dat door dit offer wij vrij mogen zijn.

Ik bedoel dit:

Stel je voor dat iemand je, met gevaar voor eigen leven, redt. Hij redt je op het moment dat je dreigt overreden te worden door een aanstormende trein. Als je bij bent gekomen en je bewust bent geworden wat deze persoon voor je gedaan heeft, wat is dan je reactie?

Ik denk dat dat het is wat een gelovige van een ongelovige onderscheidt, hij is zich bewust van wat die iemand, Jezus, voor hem gedaan heeft.