…het is pasen…. HalleluYaH !!

Het is ongelofelijk, we staan weer op het droge. Als ik het niet gezien had dan zou ik het niet geloven! Muren van water stonden er aan allebei de kanten en daar liepen wij tussendoor. Dwars door de zee! En toen we bijna aan de overkant waren en de Egyptenaren ons bijna ingehaald hadden. Toen ineens leek het wel of zij niet goed meer wisten wat ze aan het doen waren. Het leek wel of ze in de war waren. Ze bleven met hun wielen steken in de modder. En daardoor kwamen wij veilig aan de overkant. Toen vloeide het water terug en werden alle Egyptenaren die ons achterna zaten gedood. God bevrijdde ons en redde ons door Zijn machtige daden. 

Nu was het Mozes die verbaasd was en lyrisch was over God Zijn daden. Over de manier waarop God Zijn macht had laten zien. Mozes was er zo vol van dat hij een lied maakte over de daden van God. 

Een mooi lied, waard om te lezen. Vooral de laatste regel spreekt mij persoonlijk altijd erg aan. De HERE regeert voor altoos en eeuwig. Hij is koning voor altijd! Maar daar ga ik het nu niet over hebben. Ik wil het hebben over de tweede regel van Mozes zijn lied. “De HERE is mijn kracht en mijn Psalm, Hij is mij tot heil geweest”. In het nederlands is het niet te zien, maar Mozes gebruikt hier een bijzondere vorm van de Naam van God, van YeHoVaH. Mozes gebruikt die Naam hier in een andere vorm, de poëtische vorm. Hij gebruikt alleen de eerste en de laatste letter van zijn naam. De Yod en  de Hey, Hy" en dat spreek je uit als YaH.

En die vorm kennen we! Wij gebruiken die vorm namelijk ook wel eens. Wij gebruiken die vorm namelijk als we Halleluja zingen. Hallelu-YaH . Het betekent zoveel als prijst u of looft u YaH, prijst u of looft u YeHoVaH! Deze uitdrukking, HalleluYAH komt weer terug in het boek openbaringen(19:1), als een grote menigte God de lof en eer brengt en Hem prijst als koning. Hier zie je Gods Naam weer terugkomen in een vorm die mensen over heel de wereld kennen.

Terug naar Mozes, Mozes bracht God de lof en eer nadat Hij het volk door de zee had geleid, weg uit Egypte, weg uit de slavernij. God, YeHoVaH, heeft ons ook uit de slavernij gehaald, Hij heeft ons bevrijd door Zijn Zoon. Op Pasen heeft Hij dit gedaan. Daarom is Hij alle lof en eer waard. Hij is het die het waard is om geprezen te worden. Daarom wil ik Hem loven, YeHoVaH prijzen. Daarom vind ik het machtig als ik mag zeggen Hallelu-YaH. Daarom vind ik het machtig en zing ik luidkeels mee als er in een lied Hallelu-YaH gezongen wordt.

Ik prijs en loof Zijn GROTE NAAM, Hallelu-YaH !!!

…Zowaar de HERE leeft…

…Zowaar de HERE leeft, ik zal je morgen lossen als die ander dat niet doet… Dit is zo’n beetje wat Boaz zegt tegen Ruth als hij erachter komt wat voor een soort vrouw zij is. Hij wil graag met haar trouwen en daarvoor moet hij haar lossen. Niet iedereen wilde zoiets doen, maar Boaz in dit geval wel. En hij zweert bij de HERE, zowaar de HERE leeft. Een mooie geschiedenis, maar daar gaat het me nu niet om.

Boaz zweert bij de HERE! In het hele bijbelboek Ruth komt deze uitdrukking voortdurend voor. Gezegend moogt gij zijn door de HERE...; Zowaar de HERE leeft...; De HERE make u..; De HERE geve u…

Voortdurend wordt de HERE genoemd in de gesprekken die de mensen voeren.

Maar Gods Naam mag toch niet uitgesproken worden? Zijn Naam is toch te heilig? Kennelijk gebeurde het in de tijd van Ruth wel. Spraken ze Zijn Naam wel gewoon uit,en ja, ze zweerden zelfs bij Zijn Leven en Zijn Naam.

Kijk wat Boaz namelijk zegt is:  Zowaar leeft hwhy! Zowaar leeft YeHoVaH! Hij gebruikt Gods naam! Hij spreekt Zijn Naam gewoon uit. Hoe kan hij dat doen wanneer Zijn Naam te heilig is om uit te spreken?

Zijn Naam is dus uitspreekbaar, maar hoe dan?

Gods Naam,  hwhy is geschreven in het Hebreeuws. En in het Hebreeuws schrijf je in principe alleen met medeklinkers. Mijn naam zou bijvoorbeeld in het Hebreeuws worden geschreven als SB LNS. Je ziet wel dat je daar een heleboel namen van zou kunnen maken, bijvoorbeeld SeBo LiNuS. Het enige dat je zeker weet is dat de medeklinkers SB LNS goed zijn. 

Zo ook bij Gods Naam.

y = Y,  h = H , w = W of V, h = H

Dit geeft dus YHVH of YHWH voor de medeklinkers. 

Maar er zijn ook klinkers nodig om Zijn Naam uit te kunnen spreken. Die worden in het Hebreeuws, als men dit nodig vindt, aangegeven met puntjes en streepjes boven de letters. Op die manier kun je bepalen hoe je een woord moet uitspreken.

Daar zit ook gelijk het probleem. Omdat diegene die Gods Woord kopieerden vonden dat de Naam van God niet uitgesproken mocht worden, lieten ze klinkertekens weg in de letters van Gods Naam. Op die manier ontstond een niet uit te spreken naam. Een voorbeeld hiervan is onderstaande foto. 

Er staan maar 2 klinkertekens en je hebt er 3 nodig om een goede uitspraak te kunnen doen. Dit werd dus bewust gedaan. Zo is het op bijna alle plaatsen geschreven.

Nu is er ontdekt(Ik heb dat niet gedaan, alleen gecontroleerd!) dat er op allerlei plaatsen in de Hebreeuwse grondteksten, toch drie klinkertekens staan. Met die 3 tekens kun je Zijn Naam ineens uitspreken. Hieronder staat een foto uit mijn Biblia Hebraica Stuttgartensia van Exodus 14:1.

 Je ziet in vergelijking met de foto hierboven 3 klinkertekens. Deze kun je bijvoorbeeld ook vinden in het ISA programma, in bijvoorbeeld genesis 3:14, en nog ongeveer 50 plaatsen(van de ruim 6500).

De vertaling zou als volgt zijn:  

y>= Y  e(toonarm),  h{= H oo ,w'' = V aa

Bij elkaar kom je dan op YeHooVaaH of YeHoVaH.

Snapt u nu waarom ik hier zo enthousiast over ben? Voor mij wordt de profetie uit Jesaja 56 waar. Zijn volk zal Zijn naam weer kennen (Het was namelijk een Joodse Schriftdeskundige die me deze wijsheid gaf)! Nu is het weer mogelijk om Zijn Naam aan te roepen! Iets wat essentieel is, gezien datgene wat in Joel 2:32 staat: En het zal geschieden dat ieder die de Naam van  hwhy aanroept, behouden zal worden. Als je wilt aanroepen is het wel fijn als je weet welke Naam je aan moet roepen!

….Voor Uw grote naam!

In dit stukje probeer ik iets te beschrijven wat mij de afgelopen tijd werkelijk heeft geraakt. Waar ik bijna lyrisch over ben. Waarom ik Hebreeuws ben gaan bestuderen. Iets wat me nog steeds elke dag raakt en waar ik blij van wordt. Iets wat alle zaken in een ander perspectief zet.

Ik hoop dat ik iets van deze verwondering, blijdschap, grootsheid op de lezer over kan brengen. Als er dingen niet duidelijk zijn, of je snapt mijn enthousiasme niet, laat het me weten. Ik wil graag dat jij net zo lyrisch wordt als ik over dit onderwerp, De naam van Onze God!

Is het je wel eens opgevallen hoe vaak wij over de naam van God zingen?

…Prijs nu Zijn heilige naam!

…Voor Uw grote naam!

…Heerlijk is Uw naam!

Ik denk dat ik er nog wel meer kan bedenken. Maar wat ik me afvraag, weten we hoe God heet? Hebben we door over welke naam we zingen? 

Toch is God er vrij duidelijk over. In exodus 9:16 verteld Hij waarom Hij de plagen over Egypte laat komen, in plaats van ze simpelweg van de kaart te vegen. Hij wil dat er gesproken wordt over Zijn machtige daden, Hij wil dat mensen daar ontzag voor hebben en Hij wil dat daardoor Zijn Naam over de HELE wereld wordt verkondigt.

  

Jammer genoeg gaat Gods Zijn Naam in onze vertalingen verloren. In de NBG bijvoorbeeld wordt zijn naam stelselmatig met de ‘HERE’ vertaald.  Dit maakt het lastig omdat HERE een titel is en in dat opzicht niet eenduidig is. Net als ‘mijnheer’. Als je bijvoorbeeld zegt: ‘die mijnheer wacht op antwoord’ , dan kun  je je afvragen welke mijnheer? Maar als je zegt: ‘mijnheer Van Dalen wacht op antwoord’, dan is ineens duidelijk over wie het gaat.

Zo’n zelfde vraag kan je stellen over Psalm 23. Welke Heer is mijn herder?  Over wie gaat het hier? Jezus, Baal, Ra, je zou hier elke Heer in kunnen vullen als je niet beter wist.

Gelukkig weten we wel beter. In het Hebreeuws staat er namelijk het volgende:

YeHoVaH Ro-ie (hwhy y[r)let op Hebreeuws lees je van rechts naar links

Wat betekent: YeHoVah mijn herder!

Ineens is duidelijk wie Jouw Herder is. YeHoVaH.

Zijn Naam is hwhy, YeHoVaH. Hij staat garant voor de dingen die Hij ons toegezegd heeft. Ineens heb je niet meer te maken met een onpersoonlijke titel, maar ken je een persoonlijke Naam. Je kent de naam waaronder Hij zich bekend maakte bij de Israëlieten en de Egyptenaren. Je kent de naam die je mag noemen als Zijn Grote Naam, Zijn Heilige Naam, Zijn Heerlijke Naam.

  
Loof YeHoVah, mijn ziel, en al wat in mij is, zijn heilige naam! ps 103:1

In een volgend stukje zal ik vertellen hoe ik kom tot de uitspraak YeHoVaH. Dit in tegenstelling tot anderen die  het als JAHWEH of als IEUE vertalen. Om deze discussie te omzeilen zou ik alvast voor willen stellen gewoon de 4 hebreeuwse letters te gebruiken, dan is er geen discussie en weet iedereen toch over wie het gaat.

Ook zal ik nog een stukje schrijven over hoe we Zijn Naam toch stiekem zingen en op welke manier Zijn Naam ook voorkomt in het nieuwe testament.

  

…een belangrijke les..

….daar stond Kaleb dan, op het midden van de dag in de brandende zon. Hij had dorst, net als iedereen. Al dagen hadden ze in de woestijn gelopen, in de brandende zon, zonder een druppel water. De dieren hadden geen drinken meer, de kinderen hadden dorst en Kaleb zijn tong voelde aan als een leren lap. In Egypte hadden ze maar naar de Nijl hoeven lopen en ze hadden water in overvloed. Altijd, zomer, winter, dat maakte niet uit. Maar hier? Eén en al ellende. 

Kaleb vond dat eigenlijk ook wel, maar aan de andere kant. God had steeds gedaan zoals Mozes gezegd had. De plagen, het goud wat ze mee hadden gekregen. De zee was uit elkaar gegaan. Ze hadden manna te eten gekregen. Steeds had Mozes God aangeroepen en steeds had God ze gegeven wat ze nodig hadden. En nu stonden ze bij deze enorme rots, midden in de woestijn. Wat zou er gebeuren? 

We weten allemaal wat er gebeurde. Mozes sloeg met zijn staf op de rots en er kwam water uit. En het volk en het vee hadden weer genoeg te drinken. Moet je eens bedenken hoeveel water dat moet zijn geweest voor een volk van 2 miljoen mensen met hun vee? En er was genoeg, meer dan genoeg!!!

Paulus geeft in de eerste Korinthebrief, hoofdstuk 10, aan wat dit voor ons betekent. Hij vertelt dat het volk uit een geestelijke rots dronk. De rots die de Christus is.

Laat nu Jezus zelf ook vertellen dat Hij de bron van levend water is( Joh 4:14).

Dat iedereen die van deze bron drinkt nooit meer dorst krijgt.

Kaleb en het volk kregen na verloop van tijd weer dorst. Dat lees je verderop in Exodus. Ook daar was trouwens weer een rots bij betrokken.

Ik vond het mooi toen ik ging beseffen dat het bij mij net zo werkt. Ik dwaal door de woestijn. Op weg naar datgene waar God mij naartoe leidt. Ik heb geen idee welke kant het opgaat. Of het door een wildernis gaat of door een moeras. Of er mooie vergezichten zijn of afgronden. Ik weet alleen dat ik me af en toe mag laven aan de bron. Aan de bron van levend water. Aan het levend water dat Zijn Zoon mij geeft. Die rots waar ik op mag bouwen en waar ik me aan mag laven.
Het is Hij, Christus Jezus, DE ROTS die met ons meegaat en mij voorziet van dat wat ik nodig heb, iedere dag opnieuw!  

Ben je benieuwd hoe die rots, destijds bij Kaleb eruit heeft gezien, klik dan op de onderstaande link, 4:22 min

De echte berg sinai

Doorwandelen.......

Doorlopen, door de woestijn. Iedere dag weer!  Dag na dag, jaar na jaar! Trekkend van de ene plaats naar de andere. Denk je eens in wat dat betekent? Op weg naar het beloofde land. Een land waarvan je geen idee hebt hoe het eruit ziet. Ze zeggen dat het er mooi is, een land van melk en honing. Maar is dat echt zo?
Je voeten doen zeer, je hebt dorst! De hele dag de brandende zon op je hoofd. Je hebt honger en je weet niet waar je heen gaat. En tot overmaat van de ramp wordt je zo nu en dan aangevallen door een vijandig volk, dat je de weg wil versperren of nog erger, dat jou wil doden. 

Dit overkwam het volk van God, Israël. Toen God ze uit Egypte leidde naar het beloofde land bracht. Al deze ellende! Maar het mooie was dit, als hun voeten zeer deden gaf Hij ze rust. Als ze honger hadden gaf Hij hun Manna en kwartels. Hij gaf ze water uit de rots als ze dorst hadden. En Hij versloeg hun vijanden als ze aangevallen werden. Hij voorzag in alles en leidde ze naar het land van melk en honing. Precies zoals Hij beloofd had. Ondanks dat zij het niet wisten waar ze heen gingen. Hij bracht hun precies naar de plek waar Hij ze hebben wilde.

Een mooi en bekend verhaal. Misschien wel het bekendste uit de bijbel. En toch, ondanks de bijna 30 jaar dat ik dit verhaal in de zondagsschool vertel, viel bij mij pas deze week het kwartje! In dit waargebeurde verhaal, zit een geweldig voorbeeld voor ons. Namelijk dat we gewoon moeten doorlopen. Doorlopen in vertrouwen dat Hij weet waar we heen moeten, en in het vertrouwen dat Hij zal voorzien in de dingen die nodig zijn.

Het was een les die ik moest leren. Het is lastig als er een abrupt einde komt aan iets waar je je jaren voor ingezet hebt en waar je eigenlijk  je hele leven en dat van je gezin op af gestemd hebt. Sindsdien loop ik als het ware door de woestijn. Ik ben mijn doel een beetje kwijt. Ik ging twijfelen aan mezelf. Ik vond mezelf nutteloos.Ik wist niet meer waar ik stond. Toch merkte ik dat God niet weg was. Hij voorzag en voorziet nog steeds op momenten dat ik het nodig heb(zelfs als ik het zelf niet door heb). Geweldig hoe ik nieuwe dingen mag leren en merk dat ik anderen tot zegen mag zijn. Ik merk dat Hij richting geeft aan mijn leven. Ik ben al een tijdje bezig met het verhaal van Israël in de woestijn.

En van de week viel het kwartje, het was alsof God zelf tot me sprak.
Siebe, Ik weet waar jij heen gaat! En Ik ga met je mee! Blijf jij maar gewoon doorwandelen!

Voor mij een mooie les die wij mogen trekken uit datgene wat het volk overkwam. Wij mogen gewoon doorwandelen in het vertrouwen dat Hij ons doel kent en met ons mee gaat!